Με μάτια
σαν βελούδο

Υπήρχε η Fame.

Μόλις δεκαπέντε μηνών.

Ένα κουτάβι που δεν είχε προλάβει ακόμη να γίνει σκύλος και που εμείς κοιτάζαμε ήδη σαν ένα μικρό κομμάτι του μέλλοντος.

Και ξαφνικά αρρώστησε.

Λίγες ημέρες πριν είχαμε πάρει τη Fame μαζί μας σε μια έκθεση.

Δεν είχε πάει για να διαγωνιστεί. Ήταν ακόμη μικρή. Θέλαμε απλώς να αρχίσει να εξοικειώνεται με το περιβάλλον των εκθέσεων.

Τον κόσμο.

Τους θορύβους.

Τα πολλά σκυλιά.

Την πολυκοσμία.

Είχε αγχωθεί πολύ.

Όταν λοιπόν λίγο αργότερα παρουσίασε τα πρώτα συμπτώματα, απευθυνθήκαμε στον κτηνίατρό μας.

Η πρώτη εκτίμηση ήταν ότι αυτό που βλέπαμε μπορεί να σχετιζόταν με το έντονο άγχος που είχε περάσει στην έκθεση.

Μας έδωσε βιταμίνες.

Δεν είχαμε λόγο εκείνη τη στιγμή να αμφισβητήσουμε την εκτίμησή του.

Τον εμπιστευόμασταν.

Περιμέναμε λοιπόν να δούμε τη Fame να συνέρχεται.

Η ιστορία συνεχίζεται στο βιβλίο.

Δεν έμοιαζε με κανέναν.

Και, κυρίως, δεν είχε καμία πρόθεση να γίνει ο δεύτερος Li Jin.

Ο Deko είχε έρθει για να γίνει ο πρώτος Deko.

Όταν έφτασε κοντά μας ήταν περίπου δύο μηνών.

Μικρός.

Πολύ μικρός.

Από εκείνα τα κουτάβια που τα κοιτάζεις και δυσκολεύεσαι να φανταστείς ότι κάποτε θα γίνουν ο επιβλητικός σκύλος που βλέπεις στις φωτογραφίες των ενηλίκων.

Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα.

Ο Deko δεν φαινόταν να γνωρίζει ότι ήταν μικρός.

Το σώμα του μπορεί να ήταν μιας σταλιάς.

Η προσωπικότητά του όχι.

Από πολύ νωρίς υπήρχε πάνω του μια παράξενη αξιοπρέπεια. Ένας τρόπος να στέκεται, να κοιτάζει και να παρατηρεί τον χώρο γύρω του σαν να είχε φτάσει ήδη ενήλικος και απλώς περίμενε το σώμα του να τον προλάβει.

Ήταν σαν να μην είχε ενημερωθεί ότι ήταν κουτάβι.

Και όσο μεγάλωνε, αυτό γινόταν όλο και πιο εμφανές.

Το σώμα άρχισε σιγά σιγά να πλησιάζει την προσωπικότητα που υπήρχε ήδη μέσα του.

Ο μικρός Deko άρχισε να γίνεται ο σκύλος που η Yolanda είχε δει πολύ πριν από εμάς.

Ο Deko.

Δυνατός.

Επιβλητικός.

Αριστοκρατικός.

Με εκείνη την παρουσία που δεν χρειάζεται να κάνει θόρυβο για να γίνει αντιληπτή.

Και συγχρόνως ένας σκύλος βαθιά δεμένος μαζί μας.

Τρυφερός όταν ήθελε να είναι τρυφερός.

Αλλά πάντοτε Deko.

Υπάρχουν σκύλοι που μπορείς να περιγράψεις με επίθετα.

Και υπάρχουν σκύλοι που είναι καλύτερα να τους αφήσεις να συστηθούν μόνοι τους.

Ο Deko ανήκε στη δεύτερη κατηγορία.

Το καταλάβαμε πολύ καλά μια μέρα σε μια έκθεση μορφολογίας.

Η ιστορία συνεχίζεται στο βιβλίο.

Το ζευγάρι χώρισε.

Οι σκύλοι έμειναν με τον άντρα.

Η Naomi χάθηκε από φόλα.

Και κάπου στην πορεία η ζωή του Bibi άρχισε κι αυτή να αλλάζει.

«Φέρ' τον σε εμάς»

Κάποια στιγμή μάθαμε ότι ο άνθρωπος που είχε τον Bibi έψαχνε να τον δώσει.

Τηλεφώνησα.

Στην αρχή δεν ήξερα ακριβώς ποια ήταν η κατάσταση.

Όσο όμως μιλούσαμε, άρχισα να καταλαβαίνω.

Ο Bibi δεν ήταν πια ο σκύλος που είχαμε δώσει τέσσερα χρόνια νωρίτερα.

Είχε μείνει στην αυλή χωρίς τη φροντίδα που χρειαζόταν. Χωρίς την απαραίτητη προστασία από παράσιτα και χωρίς τη φροντίδα που θα έπρεπε να έχει ένας σκύλος.

Δεν υπήρχε κάτι να συζητήσουμε.

«Φέρ' τον σε εμάς.»

Πριν επιστρέψει, ζητήσαμε να γίνουν εξετάσεις.

Είχαμε κι άλλους σκύλους στο σπίτι και έπρεπε να γνωρίζουμε ότι δεν υπήρχε κάτι μεταδοτικό που θα μπορούσε να τους θέσει σε κίνδυνο.

Γιατί η ευθύνη απέναντι στον Bibi δεν μπορούσε να σημαίνει ανευθυνότητα απέναντι στους υπόλοιπους.

Και μετά ήρθε.

Η εικόνα του ήταν σκληρή.

Δεν είχε σχεδόν καθόλου μπροστινή χαίτη.

Οι ψύλλοι τον είχαν ταλαιπωρήσει τρομερά.

Η ουρά του, που σε ένα Chow Chow είναι μέρος ολόκληρης της εικόνας του, είχε μείνει σχεδόν ένα παλούκι χωρίς τρίχα.

Στα πίσω πόδια είχε πληγές.

Κοιτάζαμε τον Bibi και προσπαθούσαμε να βρούμε μέσα σε εκείνη την εικόνα το κουτάβι που είχε φύγει από εμάς τέσσερα χρόνια πριν.

Αλλά το τρίχωμα δεν ήταν αυτό που μας ανησύχησε περισσότερο.

Η ιστορία συνεχίζεται στο βιβλίο.

Να αναγνωρίζεις τι πρέπει να βελτιώσεις.

Και να έχεις το θάρρος να σταματήσεις κάτι που δεν πρέπει να συνεχιστεί.

Εκτροφέας δεν είναι αυτός που ξέρει πάντοτε τι να κάνει.

Είναι αυτός που ξέρει ότι κάθε απόφασή του θα έχει συνέπειες πολύ μετά τη στιγμή που την πήρε.

Με τα χρόνια μαθαίνεις να παρατηρείς περισσότερο και να βιάζεσαι λιγότερο.

Μαθαίνεις ότι το «δεν ξέρω» δεν είναι ντροπή.

Ότι το «όχι» μπορεί να είναι εξίσου σημαντικό με το «ναι».

Και ότι μερικές φορές η καλύτερη απόφαση για την εκτροφή σου είναι να μη γίνει καθόλου εκτροφή.

Δεν χρειάζεται κάθε καλός σκύλος να γίνει γεννήτορας.

Χρειάζεται κάθε γεννήτορας να έχει έναν λόγο που έγινε μέρος της επόμενης γενιάς.

Ο εκτροφέας δεν δημιουργεί τέλειους σκύλους.

Δεν υπάρχουν.

Προσπαθεί να κάνει την επόμενη γενιά λίγο καλύτερη, χωρίς να χάσει ό,τι άξιζε στην προηγούμενη.

Και ακόμη κι αυτό δεν είναι υπόσχεση.

Είναι προσπάθεια.

Γιατί όσο κι αν σχεδιάσεις, όσο κι αν μελετήσεις, όσο κι αν μάθεις, στο τέλος δουλεύεις με τη ζωή.

Και η ζωή δεν υπογράφει συμβόλαια.

Ίσως γι' αυτό η εμπειρία δεν σε κάνει περισσότερο βέβαιο.

Σε κάνει περισσότερο προσεκτικό.

Στην αρχή ψάχνεις απαντήσεις.

Μετά από χρόνια μαθαίνεις να φοβάσαι λίγο περισσότερο τις εύκολες απαντήσεις.

Η γνώση σου δίνει επιλογές.

Η εμπειρία σου μαθαίνει ποιες από αυτές να μην κάνεις.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμη.

Ο σκύλος που δεν μπήκε ποτέ στην εκτροφή σου δεν αξίζει λιγότερο.

Η θηλυκιά που δεν έκανε άλλη γέννα δεν σου χρωστά τίποτε.

Το κουτάβι που έφυγε από το σπίτι σου δεν έπαψε να σε αφορά.

Η ιστορία συνεχίζεται στο βιβλίο.